Die toring van Babel

Interessante ou wêreld waarin ons bly.  Ons mag wel in die bosse bly, maar hier word ons blootgestel aan allerande soorte mense, elke kleur en geur, van elke uithoek van die wêreld.  Vir my wat eintlik maar ‘n buitestaander is, is dit fassinerend om mense dop te hou, met hulle te gesels, te hoor hoe hulle oor goed voel, hoe hulle dink.  En ek het agtergekom:  mense is mense is mense.  Almal word lief, raak kwaad, raak hartseer, het families, kry seer, het bekommernisse, het irritasies.  Almal dieselfde.  Maar tog so verskillend.

Amerikaners wat vir die eerste keer kom, vra vooraf vir limousine’s om hulle te gaan haal by die lughawe, en verwag hotelakkommodasie.  Niemand bars hul borrel nie, maar hulle word net soos enige ander besoeker met die bussie sonder aircon by die lughawe opgelaai en bly in ‘n pre-fab huisie – as hulle gelukkig is.  Andersins is dit een van die enkelkwartiere sonder kombuis en ‘n gemeenskaplike badkamer.  In hulle guns, hulle gooi nooit ‘n tantrum as daar nie aan hulle vereistes voldoen word nie.  Hulle suig alles van Afrika op soos ‘n spons: wil alles ervaar, sien en neem foto’s dat dit klap.  Hulle is gewoonlik baie gelykmatige mense, raak nie gou opgewen nie.

Die Franse en Duitsers is baie soos ons.  Die Duitsers werk hard, is perfeksionisties, maar kan ‘n lekker hap maak in die kroeg en is heel gesellig.  As hulle kwaad raak, is dit erg om te aanskou.  En ek dink hulle vat Afrika soos dit kom.  Die Franse is meer puntenering oor wat hulle eet en drink, maar herinner my aan die plaasmense van Suid-Afrika.  ‘n Ding is óf reg óf weg.  Hulle is rustige mense, en dit neem baie om hulle ergerlik te maak.  Gekultiveerd, sou ek hulle noem.  Ongelukkig is taal baie keer ‘n struikelblok.  Al praat hulle meestal Engels, is dit steeds sukkel-sukkel.

Brasiliane is ’soft-spoken’ en ‘gentle’.  Eintlik half persoonlikheidloos.  Glad nie aggressief nie, baie tegemoetkomend en inskiklik.  Swart Afrikane van plekke soos Zambië, Mosambiek en Zimbabwe, is so anders as wat ek normaalweg sou verwag.  Hoogs opgelei en dinamies.  Oopkop en streetwise.  Regte wêreldburgers.  Die Kiwi’s is ook sonder draadwerk.  Hou nie baie van Afrika nie, maar cope goed, onder omstandighede.

Die Portugese (die klomp wat vars uit Portugal kom)  kyk uit vir mekaar en meng nie graag met ander kulture nie.  Hulle sal wel by die watergat kom gesig wys, maar ek het nog nooit een dronk of luiddrugtig gesien nie.  Hulle is altyd fris en fleurig aangetrek en hou nie daarvan om vuil te word nie.  Van die grootste rassiste wat ek al ontmoet het.

Dan is daar ons Boere.  As ons hier van Boere praat, sluit dit alle kleure in.  Seker omdat makliker oor die tong kom as “Suid-Afrikaners”.  Die Boere werk hard en speel hard.  Vrydag en Saterdag is drinkdag, sportdag, kom-ons-gaan-mal-dag.   Op daardie dae is die Boere hard en luid.  Hulle raak gou kwaad en baklei met mekaar.  Naweke loop hulle met kortbroeke en plakkies en T-shirts met gate rond.  Sondae gaan haal almal by die kantien kos, maar die Boere kook hul eie Sondagmiddagete soos hulle by die huis sou eet.   Deur die week speel die Boere nie.  Hulle werk, werk, werk.  Hulle kla en moan, maar hulle hou aan werk. Iets wat uniek aan die Boere is (en ek praat nie van myself hier nie), is dat hulle ‘n poging aanwend om dit ‘huis’ te maak.  Hulle sal blommetjies in hul tuintjies plant.  ‘n Groentetuintjie begin.  ‘n Stokperdjie begin.  Vir die ander expats is dit bloot ‘n werkplek.

Wat vir my interessant is, is die paar Engelse en Portugese wat so lank in Suid-Afrika is dat hulle ”ver-Boer” het.  Hulle pas nie meer in (my) tipiese Porugees-boksie of Engelsman-boksie nie.  Hulle lyk soos ons, dink soos ons, lag vir dieselfde goed as ons.  Eintlik vreemdelinge vir hul eie mense.

Die Angolese is nie baie lief vir expats nie.  As hulle ons almal hier kon wegkry, sou hulle.  (Maar hulle kan nie, want sonder expats sou die land nog steeds in sak en as gewees het.)  Maar – en dis nie  ‘n lieg- of spogstorie nie – van al die expats het hulle die meeste tyd vir die Boere.  Ek het al gewonder hieroor.  Die Boere is meestal useless as dit kom by ‘n nuwe taal aanleer, die meeste kom nog steeds oor die weg met ‘n paar Portugese sleutelwoorde en baie gebaretaal.  Die Boere kan vreeslik kwaad raak.   Meeste Boere is taamlik taktloos en noem ‘n spade ‘n spade.  So, nie ‘n nasie wat uitgaan om homself geliefd te maak nie, maar op ‘n manier het ons dit tog reggekry. 

Die wit huisvrou van Bom Jesus se (onwetenskaplike!) bestudering van verskillende bevolkingsgroepe gaan voort… 

Net nog ‘n dag

Liefste klein Poepenjol,

Ses jaar gelede het jou ma besluit om al haar weird en wonderfull idees uit te leef:  sy wou weg kom van hospitale en dokters en epidurale en Pethedine en Aterax en induksies.  Sy het in die nege maande voor jou koms al wat ‘n boek oor pynvrye geboortes verslind.  Sy het vas geglo natuurlik is beter, en ‘n pynappeltjie kan sonder pynverligting die wêreld ingebring word. 

Jou ma het ‘n baie liewe dokter gehad.  Hy het nie bedreigd gevoel omdat sy nie in ‘n hospitaal wou lê nie.  Hy het haar heeltemal ondersteun in haar wens om haar laatlammetjie by die huis te hê.  ‘n Baie goeie tannie-suster sou jou ma kom help.  En so was alles gereël.  Niemand het presies geweet wanneer jy jou opwagting moes maak nie – jou ma en datums is berug.  Middel-Oktober het Ouma Konnie deurgery van Richardsbaai, maar ongelukkig haar kar omgegooi naby PMB.  Maar, gelukkig het jy baie gawe ooms wat Ouma van Harrismith na Pretoria, en van Pretoria na Pietersburg gebring het.  Almal was wel, en almal het angstig gewag op jou koms.

Maar jy was traag, jong!  Laatmiddag het Ouma jou ma forseer om met haar logge lyf die strate in te vaar.  Dit sou glo help om jou aan te jaag, maar dit het nie gehelp nie.  Jy het vas bly sit waar jy was.  Die oom dokter was  bekommerd.  Jy wou net nie afsak nie.  Jy het bly rondsweef daarbo tussen jou ma se hart en longe rond.  Maar jou ma was nie geworried nie.  As daar een ding is wat jou ma goed kan doen, is dit om te kraam.  Lank terug het ‘n ander dokter gesê sy is ’so basic’ – ‘n regte kraammasjien.  En sy het hom geglo, al die jare nog.

En toe, op 20 November, toe besluit jy dis tyd om jou gesig te wys.  Jou ma het die raad wat sy in haar vreemde boeke gekry het, toegepas, maar gou besluit dit was ‘n mors van tyd.  Pynlose baring is net iets wat boomgerookte ma’s ervaar.  Nogtans het sy haar cd’s opgesit.  Jy weet mos, daai cd’s waarna jy maar net moes luister, nege maande lank, of jy nou wou of nie.  Sulke lekker klassieke nommertjies.  Jou ma het nie daarvan gehou nie, maar die boeke het vertel dat dit pynappeltjies baie slim en ontspanne maak.

Dit was ‘n lang dag, daai 20 November.  Eintlik was dit nie so lank nie, maar jou ma en pyn was nog nooit goeie maters nie.  Eers het sy soos ‘n kat wat wil kleintjies kry ‘n plek gaan soek waar haar psige lekker gevoel het.  Ongelukkig vir klein Jeannie, was dit haar kamer.  Een ding wat die boeke gesê het, is dat jou ma maar mag wild gaan.  As sy wil rondkruip op die vloer, was dit reg.  As sy wou skreeu, was dit reg.  As sy in die bad wou lê, was dit reg.  As sy hande-viervoet wou staan, was dit reg.  Jou ma het alles probeer, maar niks was reg nie.  Later het sy die tannie-suster gesmeek om die ambulans te laat kom sodat sy ‘n keisersnit kon kry.  Die tannie wou niks weet nie.  Sy het gesê dis te laat, jy is besig om uit te kruip.

Jou ma se rug wou afbreek.  Arme Pappa moes net vryf en vryf.  En stilbly as jou ma so lelik met hom praat.  Toe dit tyd was om jou uiteindelik te ontmoet, het jou ma op haar hurke soos ‘n vlermuis aan die bed gehang.  Toe, skielik was jy daar.  Jou ma het hierdie nat bondeltjie met die groot donkerblou oë bekyk, en sy was dadelik lief vir jou.  Agter haar het sy iemand hoor huil.  Dit was Pappa.  Die tannie het jou sommer holderstebolder toegedraai en jou in sy arms gedruk.  Hy het jou vasgehou, sy wange nog nat van sy trane.

Nadat al die drama verby was, het jou ma in die bad geklim.  Pappa het jou gebring en jy het saam met jou ma in die warm water gelê.  Grootoog het julle mekaar aangestaar. Die anderste ma en die anderste kind,  twee vreemde siele wat mekaar nog moes leer ken.  Maar die liefde was klaar daar.

Vandag is jy ses jaar oud.  Jou ma se hart voel onverklaarbaar seer.  Jy vra nou al so lank of jy ook ‘n verjaardag gaan hê.  Jy soek ‘n koek en balonne en baie presente en maatjies en swiets en koeldrank.  Jy gaan dit nie hier in Angola kry nie, daarom het jou ma en pappa besluit dat jy eers in Suid-Afrika gaan verjaar.  In Desember. 

Vandag is jou verjaardag.  Jou ma wens so sy kon jou wakkermaak met ‘n surprise.  En later ‘n groot partytjie vir jou hou met alles waarop jy jou hart gesit het.  Maar vandag gaan net nog ‘n dag wees.  Niks spesiaal nie. 

So, net  so in die stilligheid, wil jou ma vir jou sê:  Happy Birthday, Pietie.  I love you lots like jellytots!

You’re invited

Kyk, ek is voetseer geloop om uitnodigings uit te deel vir die grootste blogpaartie van die jaar. 

Nou is alles teen my:  my ogies staan op stelte van moegheid, die internet word net stadiger en stadiger, blogspot wil nie my comments aanvaar nie, en nou begin die kompertjie my ook ondermyn: sy screentjie word sommer net skielik spierwit.  Seker ook van moegheid. 

In elk geval, julle is almal uitgenooi na die afskeidsmakietie van Pik en Wip.  Ja, selfs die stil ‘rooflesers’ wat nooit  gecomment het nie! 

Kom ons onthou die goeie tye. Geen treurmares nie, oukei?! 

Besluite, besluite

Die ding waaroor ek my naels by voorbaat al opvreet, is amper op ons.  Dis nou tyd dat ek en Vader moet besluit wat ons met ons laatlam gaan maak sover dit skoling aangaan.  Daar is 3 opsies.  Nie een is volmaak nie.  Dis om nou te besluit watter een die voordeligste gaan wees.  En tot op hede sit ek nog met my hande in my hare.

Ek het al oor Pieter geskryf as my ‘anderste kind’.  Hy’s nog steeds anders.  Destyds het almal vir my gepreek en gesê ek moenie my kinders vergelyk nie.  Ek kan nie help nie; ek vergelyk Pieter met my eerste twee.  Nie omdat ek dink die een was/is beter as die ander nie, maar ek het ‘n ‘gut feel’ en normaalweg is ek geneig om daarmee te gaan.  Bruce en Jeannie verskil soos dag en nag, maar ek kan hulle albei in die ‘robust’ kategorie plaas.  Hulle het elkeen issues waarmee hulle worstel, maar oor die algemeen is hulle sterk, selfstandige en onafhanklike kinders.  Van kleintyd af.

Pieter het egter meer fasette as ‘n geslypte diamant.  Aan die een kant is hy ‘n klein rowwe jack wat vreesloos swem en duik, wat wil gaan kamp en vuurmaak.  Aan die ander kant is hy baie sensitief.  Net ‘n paar harde woorde laat trane in sy oë opwel.  Hy’t ‘n geweldige groot verbeelding en is alewig besig om time machines en rockets te bou.  Hy hou van teken, maar nie mannetjies nie.  Nee, dis grasshoppers en ladybugs en aliens en sharp teeth.  (Sharp teeth = dinosours)  Hy is stoksielalleen hier in die kompleks, geen ander kinders nie.  Dis nogal uitputtend vir my, want ek moet die maatjie-rol vervul, maar Zuma het die las darem verlig.     As ons in Suid-Afrika is, laat ek hom kleuterskool toe gaan, maar hy hou niks daarvan nie en het meer oggende omgehuil as wat ek sou wou hê.  Tog geniet hy maatjies en maak hy maklik vriende.

Oukei, dis Pieter in ‘n nutshell.

Opsie 1:  bly in Suid-Afrika en laat hy na ‘n gewone skool toe gaan.  Vir my gaan dit maklik en lekker wees, want ek laai hom net in die oggende af en die juffrouens moet hom leer. En ten minste weet ek hy gaan iets leer.  Die nadele:  hy sien sy pa 3 of 4 keer ‘n jaar.  Dertig dae ‘n jaar.  Dit, sê my befaamde gut, is nie goed vir ‘n seuntjie nie.  En ook, ek weet nie of skool, soos ons dit ken, vir hierdie kind van my is nie.  Dink maar ek is mal, maar ek ken my kind. 

Opsie 2:  Tuisonderrig.  Die groot vraagteken is oor my eie bekwaamheid.  Ek weet nie of ek in staat gaan wees om my kind ‘n goeie fondasie te gee nie.  Die eerste paar jaar is mos die belangrikste.  Verder gaan hy weereens maatjieloos  wees.  Aan die positiewe kant:  hy sal elke dag sy pa sien.  En hy en sy pa is op dieselfde patroon gemaak.  Albei hou van gadgets en buttons en om goed te fix.  Sy pa maak vir hom ‘n groot vuur net vir die hel daarvan.  Bou vir hom ‘n broeikas sodat hy hoendereiers kan uitbroei.  Bring vir hom ‘n bak vol paddavissies sodat hy kan sien hoe hulle verander in paddas.  En hy het ‘n sorgelose lewe hier.  Dis nie snaaks dat hy saans nog tot 8 uur buite rondhardloop nie.   As ek die tuisonderrig-wa goed deur die drif kan trek, sal hierdie opsie die ideaal wees.  Dink ek.

Opsie 3:  daar is ‘n moontlikheid dat die werk vir ‘n skool in Luanda sal betaal – of ten minste help betaal. Engelse skole in Luanda is soos in onbekostigbaar-duur-vir-ons-gewone-mense.  Daaroor sal ons later eers sekerheid kan kry.  Dit sal seker goed wees as hy ‘n proper skool kan bywoon, maar weereens het ek my bedenkinge of so formele, rigiede setup goed vir hom gaan wees.  Dan is daar nog die rit skool toe en terug elke dag.  Luanda-verkeer is nie vir sissies nie.  Hy gaan eers laatmiddag elke dag by die huis kom. 

Ag, ek weet nie.  2010 gaan ‘n jaar van groot besluite wees.  Ek wens ek het nou al die voordeel van hindsight gehad.    Al die slim moeders en opvoeders is welkom om hul opinies te gee.  Om die waarheid te sê, ek sal dit seer waardeer.